Nga Ilir Kalemaj

Beteja e stërgjatur politike proceduriale, që ka depolitizuar sferën publike dhe nëpërmjet teknokratizimit të gjuhës, synon të mobilizojë dhe radikalizojë elektoratin duket të jetë që në krye e dështuar. Kjo për shkak se është thuajse e pamundur të mbahen dhe motivohen njerëzit e cilitdo krahu nëpërmjet radikalizimit të fjalorit politik që prek pak apo aspak përditshmërinë e tyre. Është e vërtetë që shqiptarët kanë zhvilluar me kohë një lloj fobie ndaj ideologjizmave, apo formave të tjera komunitariste si rrjedhojë edhe e kolektivizimit të sforcuar përgjatë më tepër se pesë dekadave komunizëm. Por kjo nuk është justifikim që edhe pas 20 e kusur vjetësh të diskutojmë ende për emra individësh në politikë të cilët ofrojnë si alternativë vetëm arrivizmin personal, duke injoruar aspektin programatik dhe ideologjik që normalisht do dhërbente si leva e arkimedit e projektit të tyre politik. Kulti i individit vazhdon të ushqehet njëlloj si më parë, me të vetmen diferencë që nëse përgjatë komunizmit kishte një koracë ideologjike e cila justifikonte mjetet, tani palët luajnë me ‘letra të hapura’ dhe të pa friguara nga penalizimi i elektoratit të zhgënjyer nga premtimet e pambajtura.

Spektri politik shfaqet i ndarë në një situatë bi-polare ku protagonistët kryesorë kanë në dorë edhe shkopin, edhe karrotën. Ndërsa shefi i maxhorancës udhëheq me një stil autokratiko- konservator, ai i opozitës mundohet t`i afrohet qasjes së ‘spatial leadership’ ku tendenca është që lideri politik të shfaqet si i jashtëm dhe i distancuar me bazën programatike dhe njerëzore të partisë së tij, duke i imponuar axhendën e vet. Por ajo që të intrigon në këtë situatë butaforike, është fakti që një pjesë e mirë e popullatës është mësuar me këtë situatë tragji-komike, ashtu sikundër media, shoqëria civile dhe kushdo qënie tjetër e (pa)varur politikisht. Thuajse askush nuk vret mendjen nëse vota që hedh mund të ketë ndonjë përkitje qoftë edhe periferike me preferencën e vet ideore, apo potencialisht nëse do përmisojë statusin e vet ekonomiko-social, duke votuar atë formacion politik që të paktën teorikisht do ishte në linjë me një formulë zhvillimi që avanconte përfitimet që kishte kategoria sociale e iksit apo ypsilonit.

Nga Dalip Greca

Gazeta “Dielli”, organ i Federatës Panshqiptare “Vatra”, më e vjetra gazetë e shqiptarëve, jo vetëm në SHBA, në numrin e saj të shkurtit, trajton tema të aktualitetit, veprimtari, tema që shqetësojnë komunitetin shqiptar të Amerikës si dhe tema historike.

Festimet e përvjetorit të dytë të Pavarësisë së Kosovës zënë faqet kryesore të këtij numri,Kozeta Zylo, Beqir Sina dhe vete redaksia kane bere te mundur pasqyrimin e ketyre veprimtarive. Vatra kishte ftuar me këtë rast në SHBA, akademikun Mark Krasniqi, i cili ishte dhe folësi kryesor i kësaj mbrëmjeje.
Në faqen e parë gazeta boton një ekstrat nga shqetësimet e Prof.Mark Krasniqit, i cili shpalosi para komunitetit shqiptar, jo vetem paradën e sukseseve e entuziazmin e festes, por mbi të gjitha shqetësime të tilla si:

- Kosova mbetet e rrezikuar dhe integriteti i saj nuk është në duart e shqiptarëve
- Mbiprivilegjet që po u jepen serbëve dhe izolimi i komunave të tyre të përforcuara me forca të armatosura nuk premton fqinjësi mes serbëve dhe shqiptarëve as sot as nesër.Serbët e Kosovës mbeten me këmbë në Kosovë, por me kokë në Beograd, nga merren urdhëra dhe fonde.
- Ulja këmbëkryq e Beogradit në Kosovë, prishja e raporteve etnike në Veriun e Mitrovicës, duke sjelle aty qindra familje serbe, përbën rrezik real për ndarje.
- Korrupsioni, bajraktarizmi si dhe Oreksi i madh i pushtetarëve e politikaneve shqiptarë për mbi pushtet, kur ende nuk kemi një shtet në kuptimin e plotë të pavarur, ku vendimet qoftë të Parlamentit, qoftë të Qeverisë,kërkojnë firmën apo miratimin e  ndërkombëtarëve, dëmton të sotmen dhe të nesërmen e Kosovës.
- 2- Në këtë numër trajtohen edhe reagimet që ka shkaktuar në Shqipëri projekti për regjistrimin e qytetarve sipas Etnisë, besimit fetar dhe gjuhës.Dielli sjell prononcimin e At Nikolla Markut.
- Për editorial gazeta ka botuar komentin” Ku qëndron zemrimi?” që ka për autor gazetarin Frank Shkreli, ish drejtor i “Zërit të Amerikës” për Euro-Azinë, ku trajtohen problemet e paszbulimit të varrit masiv në Tiranë.

Astrit Lulushi

Feja, Kombi dhe Politika ngjajnë. Ato jo vetëm nga qëllimi; të sundojnë. Gjithashtu, secila ka edhe nga një strumbullar të vetin që mban të lidhur a të mbledhur të gjithë ata që besojnë në Fe, Atdhe e Parti. Po ashtu, këto e dinë se njerëzit janë më të fuqishmit, prandaj hartojnë ligje, norma, parime për të rregulluar a kontrolluar këtë fuqi. 

Megjithë gjërat e përbashkëta, Përfshirja e Fesë, Kombit dhe Politikës në një bosht të vetëm është e debatueshme. Organizimi politik, p.sh, është një zhvillim relativisht i ri që lindi si nevojë për t'u shërbyer njerëzve dhe jo anasjelltas, siç është provuar shpesh. Ndërsa Feja e Kombi janë më të herëshme, kanë më shumë përvojë, gjë që ka ndikuar në sjelljen ndaj njeri-tjetrit e ndaj njerëzve.

Gjëra njësoj të çmuara nuk ka. Sepse pavarësisht çmimit, njëra gjithmonë do të shihet si më e vlefshme kur gjëndet në kohën e duhur, në vendin e duhur. Feja, Kombi dhe Partia janë larg vlerave të barabarta a shenjës së barazimit. Shteti dhe Feja bien në mirëkuptim dhe shpesh ndahen. Këto të dyja mund të shihen si rivalë (zili brenda mirësjelljes), ndërsa Politika, si e vonuar, nga që s'mund t'i arrijë, i sheh ato me zili.

Është kjo zili jashtë caqeve, që e shtyn politikën në joshje dhe e bën politikanin të premtojë se do të shërbejë, e njëkohësisht të mendojë se po e mori pushtetin, do të sundojë dhe Partinë do t'a shndërrojë në Fe.

Nëpër të njëjtin proces kanë kaluar edhe Feja e Kombi, derisa nga shumë u arrit të kuptohej, se kjo nuk ishte rruga. Pas mijëra vjetësh aleancash, grindjesh, luftrash e armëpushimesh, përgjithësisht sikur u kuptua se kur dy palë dëshirojnë të njëjtën gjë, ndarja e rrugëve, rivaliteti, jo zilia, është mënyra më e mirë për arritjen e qëllimit të përbashkët.

Dhe gara vazhdon, me politikën ziliqare, që hyn herë në një rrugë e herë në një tjetër, e paaftë për të gjetur rrugën e vet.
Ndërsa Kombi dhe Feja shpesh njëjtësohen, Politika endet si jetime; kërkon të bëhet e barabartë; por bëhet pengesë e dëmshme për të dyja, veçanërisht kur nuk ka pushtet. Dhe kjo krijon efektin e kundërt, grindjen. Forma më e keqe e pabarazisë, thotë Aristoteli, është që të përpiqesh të bësh gjërat e pabarabarta të barabarta. Njësoj si Hobs do të thoshte; qenie në gjendje natyrore, të barabartë për të shqyer njeri tjetrin.

Nga ROZI THEOHARI, Boston

Atmosferë festive, brohoritje e duartrokitje, këngë, valle, urime! Ditën e shtunë më 13 shkurt 2010 u kremtua përvjetori i dytë i pavarësisë së Kosovës, organizuar nga Shoqata Kosovare Shqiptare e Bostonit në restorantin Jimmy-Andover St. në Danvers MA. Bashkorganizatorë ishin gjithashtu z Stefan Koçi, Konsulli i Nderit i Përgjithshëm i Republikës së Shqipërisë në Massaçusetts dhe Shoqata MAAS/BESA e shqiptaro-amerikanëve të Massaçusettsit, me dy bashkëkryetarët e saj znj. Albana Orgocka dhe z. Mark Kozmo.

Tribuna e sallës ishte zbukuruar me tre flamurë: amerikan, shqiptar dhe kosovar. Anash skenës ishin vendosur fotografia e Rugovës dhe fotografia e Adem Jasharit me shkrimin “BAC, U KRY”. Salla ishte mbushur plot e perplot me familje shqiptare kosovare të shteteve të Massaçusettsit, të Nju-Hemshrit e të Meinit dhe me familje të komunitetit shqiptaro-amerikan. Ndër të ftuarit ishin edhe z Shyqyri Bytyçi, Shpresa Theodhosi—kryetare e organizatës AANO për Massaçusettsin, zonja dhe zoti Rita e Adem Saliu, studentë shqiptarë të universiteteve të Bostonit, bostonianë të vjetër shqiptarë e të tjerë.

“GËZUAR FESTËN !”  dëgjohej gjithandej nëpër sallë. Ishte një urim i dyfishtë : së pari për kremtimin e përvjetorit të dytë të pavarësisë së Kosovës dhe, së dyti, kremtimi i ngritjes së Flamurit të Kosovës së lirë, që do të kryhej më 17 shkurt në Bostonin historik. Ishin dy ditë të shënuara për komunitetin shqiptar kosovar dhe mbarë komunitetin shqiptaro-amerikan të Massaçusettsit, për të përjetuar një arritje 2-vjeçare, ku shkëlqejnë liria, ndërtimet mbi gërmadhat dhe ëndrrat. Janë ëndrrat e dëshmorëve, të cilat vazhdojnë në ëndrrat e të gjallëve.

Disa nga ne, që ndodheshim në këtë mbrëmje festive, kemi qenë në manifestimin e dhjetorit 2007 para Selisë së OKB-së në Nju-Jork, për të kërkuar pavarësinë e Kosovës, në një miting të madh të shqiptaro-amerikanëve nga të gjitha skajet e Amerikës.

Dhe ja ku, rruga e historisë na kishte mbledhur atë darkë së bashku ne shqiptarët e trojeve etnike. Në këto ditë të  shenuara ne nderojmë figurën e presidentit amerikan Klinton, të cilit populli i Kosovës i ngriti monumentin madhështor. Ne kujtojmë fjalët lapidare, me të cilat presidenti Klinton  përshëndeti popullin e Kosovës: “Ne kemi fituar luftën, por vetëm ju mund të fitoni paqen”, rrugë nëpër të cilën po hedh hapa të suksesshëm  shteti dhe populli i Kosovës. Me krijimin e shtetit te ri te Kosovës koha po punon për shqiptarët. Nuk do të ketë kthim prapa.

Drejtuesit e mbrëmjes Albion Calaj dhe Ymrije Grajqevci pasi përshëndetën, i ftuan të pranishmit të ngriheshin në këmbë për të nderuar tri himnet kombëtare, atë amerikan, shqiptar dhe himnin më të ri, atë të Kosovës së lirë. Më tej, dy folësit ia dhanë fjalën kryetarit të Shoqatës Kosovare Shqiptare z Hafiz Kabashi, i cili, pasi falënderoi pjesëmarrësit e të ftuarit, tha : “ …Në këto çaste kremtimi e gëzimi, në këto çaste urimesh e përgëzimesh për të gjithë shqiptarët, jemi tubuar këtu, në një qytet të Amerikës, në këtë shtet të demokracisë së vërtetë, që të gëzohemi edhe ne, si motrat dhe vëllezërit tanë gjithandej trojeve arbërore.” Më tej ai përshkroi luftën e vendosur për çlirimin e Kosovës ku dhanë jetën dhjetëra e mijëra dëshmorë dhe një milion u zhvendosën nga shtëpitë e tyre…” Sot, shpirtrat e dëshmorëve na bëjnë dritë në rrugën tonë”, - tha z Hafiz dhe theksoi se bota e qytetëruar, shtetet demokratike e ndihmuan, e njohën shtetin e ri të kombit të lashtë e bujar të gadishullit ilirik, i cili u sakrifikua dhe u zvogëlua numerikisht për lirinë e tij, dhe asnjëherë, kurrë, për të sunduar e robëruar popuj të tjerë…” Jemi nga të rrallët kombe që kemi pritur kaq shumë për ta pasur shtetin; kjo ndodhi jo për fajin tonë….U desh shumë gjak e vuajtje për të plotësuar dëshirën tonë. Me njohjen e mëvetësisë së Dardanisë nga shtetet më të njohura në botë për demokraci të konsoliduar, për liritë e të drejtat e njeriut, siç janë Amerika, Anglia, Gjermania, Franca, Austria, Australia, Italia etj. ne ndihemi edhe më të gëzuar”,- përfundoi ai.

Në përshëndetjen e tij z Stefan Koçi ndër të tjera tha: “ Në këtë festë të rëndësishme të Kosovës, shikojmë me kënaqësi e krenari edhe sukseset e Shoqatës Kosovare Shqiptare të Bostonit. Gjatë viteve kjo shoqatë, së bashku me shoqatat simotra është bërë pjesë aktive e jetës së komunitetit shqiptaro-amerikan në qytetin e Bostonit e rrethinat. Aktivistët e shoqatës ndihmojnë moralisht e materialisht familjet në nevojë, në gëzime e në fatkeqësi, në organizimin e shkollave shqipe, në mbështetje të fëmijëve të sëmurë që vijnë nga Kosova etj…Kryesia e shoqatës është takuar me udhëheqës nga SHBA, Shqipëria, Kosova etj.”.

Zoti Stefan nënvizoi se forcimi i shoqatës së shqiptarëve kosovarë ka lidhje edhe me ndihmën që duhet të japë komuniteti shqiptaro-amerikan i Massachusettsit, duke e bërë sa më të njohur Kosovën e pavarur në komunitetin amerikan. Ta prezantojme republikën e Kosovës dhe institucionet e saj në komunitetet dhe vendet ku banojmë e punojmë.

Më pas përshëndetën Mark Kozmo e Albana Orgocka, bashkëkryetarë të Shoqatës MAAS/BESA,  Adem Saliu, Rozi Theohari dhe Rita Saliu, e cila recitoi një poezi të ndjerë për Çamërinë nga libri i saj “Ecje vertikalisht nëpër oqean”.

Ishin emocionuese minutat kur në sallë u afruan nxënësit kosovarë shqiptarë të shkollës së Lynnit bashkë me mësuesin e tyre të nderuar z Ramadan Calaj. Vajzat dhe djemtë e vegjël, veshur me kostume kombëtare, recituan vjersha patriotike, kënduan e vallëzuan. U duartrokit gjatë “Vallja e Flamurit” ku, gjatë vallëzimit, tri vajza të vogla shpalosën tre flamurë të vegjël amerikan, shqiptar e kosovar.

Darka vazhdoi me vallëzim, muzikë e këngë interpretuar nga dy këngëtarët e njohur Remzi Jakupi dhe Emine Hasimi. Kënga e Emines elektrizoi sallën dhe shkaktoi lot tek nënat e motrat kosovare:

     Oj Kosov’ o nana ime,
     Ndonëse jam un’ i mërguar,
     Dashurinë tënde zemra
     Kurrë s’e ka harruar…

Mbrëmja festive u filmua nga Televizioni shqiptar i qytetit të Usterit, Mass.  Gjithashtu, zoti Kostandin Mosko, me kamerën e tij ishte i kudondodhur në sallë,  duke fotografuar pamje mbresëlënëse të kësaj darke të paharruar kremtimi.

 GËZUAR FESTËN E PËRVJETORIT TË DYTË TË PAVARËSISË, KOSOVË, FESTOFSHIM EDHE SHUMË PËRVJETORË TË TJERË.